Denize bakıyordum, gözlerimi kapadım bir süre sonra hafif araladım. Görüş açımın flusu eşliğinde  her şey gözümde minik parçacıklara ayrıldı. Lapa lapa yağan kar gibi hespsi gözümün önünde uçuşuyordu.  Beyazdan bozma gri bir tona bürünen gök yüzü parçacıklara uyumlu fon yapıyordu. Bir süre öylece kaldım. Flu olarak evreni izlerken hayatıma nasıl netlik katarım onu düşünüyordum. Elbette tanrı hayatımıza zar atmıyordu ama yönvermek istediğinde sallıyordu zarını. Bence bir paranın iki yüzü kadar adil olmalı hayat, ya yazı gelir ya tura. Hiç değilse bu boktan hayatımın değişmesi için yüzde elli şansım olurdu. gözlerimi kapadım öylece durdum.

Üzerime sonbahar çöktü. rüzgar saçımı okşuyordu ve uzaklardan gelen bir şarkıyı mırıldanıyordu kulağıma. Yapraklar  döne döne dans ediyorlardı. Sonbaharda ençok eğlenen onlardı hüznü ise bize kalıyordu. Uzun uzun baktım denize. Gökyüzüyle birleştiği noktada hayatı, evreni, yanlızlığımı ve ölümü düşündüm. Yaşamak için hiç bi sebebim yoktu. Acı çekmek için geldiğimiz dünyada arzularımızı tatmin etmek için uğraşıp duruyoruz. Tatmin edemediğimizde mutsuz oluruz tatmin ettiğimizdede hissettiğimiz boşluk duygusuyla mutsuz oluruz. her iki nedenlede bu hayat karşısında mutsusuz. Tatmin ettiğimiz arzularımızın yerine hemen bir yenisi gelir. Bu böyle devam eder ve mutsuzluğumuzuda üzerimizde taşırız.

Evet ölmek istiyordum. Eğer tanrı adaletli ise gerçekten, benim bu bedenin içinde acı çekmeyi reddetme hakkımda olmalı. Denize baktım, ölüm bir iki adım ötem deydi. Ayağa kalktım, yürümey başladım. Bir sonla yeni bir başlangıç yapmak istiyordum. Son kez ufka baktım. Omzumda bi el hissettim o an ve irkildim. Tanrı zarını atmış olmalıydı. Karşımda çiçek desenli elbisesi, beyaz teni ve uzun düz saçlarıyla güzel bir genç kadın duruyordu. ” Pardon resmimi çekebilirmisiniz ? ” diye sordu. Sesi kadifeydi. Hani hiç bir insan bu teklifi reddedemezdi. Sesinin kadifeliğine gözlerindeki kendinden emin parlaklıkta eklenince hipnotik bir etki yaratıyordu. Bir kaç saniye öylece suratına baktım. Hipnotik etkiden kurtulunca ” Kusura bakmayın şuan denizi izlemek istiyorum fotoğrafınızı çekemem.” dedim ukala bir tavırla. suratındaki gülümseme gitti şaşkınlıkla dolu asabi bir hal aldı. ” Çok kabasınız.” dedi. ”  Fotoğrafınızı çekmediğim için mi kaba oldum şimdi ” diye karşılık verdim.  ” Ama … ” dedi ve sustu. sonbaharın hüznü suratına yansıdı. Arkasını döndü yürümeye başladı. İntihar etmek üzerede olsam birini incittiğim için vicdanım rahat etmedi.  ” Şansa inanırmısınız ?” diye sordum o giderken. Durdu bana baktı. suratında şaşkın bir ifade vardı. ” Evet ” dedi.  ” Peki şanslı olduğuna inanırmısın? diye devam ettim. Yine ” Evet ” dedi kısaca. Cebimden bozuk para çıkardım.  ” Eğer atacağım bu paranın yazı ya da tura olduğunu bilirsen fotoğrafını çekerim ” diye teklifte bulundum. Bir an düşündü ” Peki kabul ediyorum. Tura. ” dedi. Parayı havaya attım, dönerek yere düştü. ” Gerçektende şanslıymışsın .”  dedim. tura gelmişti. Gülümsedi gözleri tekrar parlıyordu. Çantasından fotoğrafmakinasını çıkarıp bana uzattı. Karşıma geçip durdu. Objektiften ona bakıyordum, yine o hipnotik gülümsemesini takındı.  Birazdan çekeceğim fotoğraf  bu anı ölümsüzleştirecekti. Bir an bende ölümsüz olmak istedim fotoğraf gibi ve sonsuza dek onu izlemek.

Bir kaç poz çektikten sonra ” Teşekkür ederim ” deyip fotoğraf makinasını aldı ve çantasına koydu. Sonra yürümeye başladı. ” Madem bugün şanlı gününüzdesiniz bir kez daha yazı tura atarmıyız ” diye seslendim arkasından tekrar. Bir iki adım yaklaştı ” Bu sefer ne için ” diye sordu. ” Eğer yazı ya da tura olduğunu bilirseniz ben size kahve ısmarlıcam biemezseniz siz bana ” dedim. Güldü. ” Başka seçenek yok mu ” diye sordu. ”Kusura bakmayın paranın iki yüzü var üçüncü seçeneğe yer yok maalesef  ” dedim. ” Tura” dedi kadife sesiyle. Parayı havaya fırlattım ne geldiği umrumda değildi.  ” Nerde içelim ” diye sordum. Şaşkın şakın baktı suratıma. ” Gel ben güzel bir yer biliyorum” dedim. Yürümeye başladık.

Sanki sonsuz uzayın içinde yörüngeye oturduğumu hissettim. Aynı bir gezegen gibi yürüken hem onun hem kendi etrafımda dönüyordum. Güneşe en yakın gezegendim. İçimde patlamalar oluyordu. Tanrı zarını atmıştı. Bense anın huzurunda kayboluyordum.